Pilarki mechaniczne do ścinki drzew klasa III

Przed rozruchem kontroluje się pilarkę, otoczenie, paliwo i olej łańcucha. Dopuszczone sposoby obejmują stabilne podparcie na podłożu albo pewne unieruchomienie między nogami zgodnie z konstrukcją; nie stosuje się wyrzucania pilarki i szarpania linką w powietrzu. Prowadnica i łańcuch nie mogą dotykać przeszkody.

Ustawia się hamulec i elementy rozruchu według instrukcji zimnego lub ciepłego silnika. Po uruchomieniu nie utrzymuje się niepotrzebnie wysokich obrotów przy zablokowanym łańcuchu. Najpierw przywraca się bieg jałowy, następnie bezpiecznie zwalnia hamulec zgodnie z instrukcją modelu i sprawdza, czy łańcuch pozostaje nieruchomy. Hamulec włączony mógłby ukryć wadę sprzęgła. Nieprawidłowość wymaga wyłączenia i przerwania użytkowania.

Przy wyłączonym silniku sprawdza się osłonę dłoni będącą elementem uruchamiania hamulca, jej mocowanie i ruch między położeniami. Ocenia się blokowanie układu tnącego zgodnie z instrukcją. Uszkodzenia osłony lub brak wyczuwalnej zmiany położenia wymagają wyjaśnienia.

Próba zatrzymania napędzanego łańcucha ma ściśle określone warunki chwytu, obrotów i czasu. Nie wymyśla się własnej próby odbicia ani nie upuszcza pilarki, jeśli model nie przewiduje takiej metody. Po próbie przywraca się bieg jałowy i sprawdza zwolnienie hamulca zgodnie z instrukcją. Nieskuteczny hamulec wyklucza pracę.

Przy zatrzymanym silniku wskazuje się osłonę lewej dłoni, ochronę prawej dłoni, wychwytnik łańcucha, blokadę dźwigni gazu i elementy przeciwdrganiowe. Ogląda się uchwyty, mocowania, pęknięcia oraz stan tłumika i jego osłony, jeżeli występuje.

W dopuszczonych próbach sprawdza się powrót gazu, działanie blokady i wyłączenie silnika. Ocena hamulca obejmuje właściwą osobną procedurę. Element musi być nie tylko obecny, ale także zamocowany i sprawny; nie obchodzi się blokady gazu ani nie używa pilarki z brakującym wychwytnikiem.

Przy wyłączonej pilarce wskazuje się oddzielny zbiornik oleju łańcucha i wlew, sprawdza poziom oraz szczelność. Uzupełnia się właściwy olej przez oczyszczony wlew. Olej do smarowania łańcucha nie jest dolewką do zbiornika mieszanki paliwowej.

W dopuszczonej próbie, z dala od osób i przeszkód, sprawdza się podawanie oleju metodą producenta, na przykład obserwacją śladu oleju na odpowiedniej powierzchni bez jej dotykania łańcuchem. Brak smarowania wymaga zatrzymania, sprawdzenia dopuszczonych do obsługi kanałów i zgłoszenia usterki. Regulację wydatku wykonuje się tylko, gdy model ją przewiduje.

Przed cięciem ocenia się, co znajduje się przy górnej części końcówki prowadnicy oraz po drugiej stronie materiału. Nie dopuszcza się jej przypadkowego kontaktu z gałęzią, podłożem lub inną kłodą. Łańcuch, prowadnica i ograniczniki powinny być w stanie zgodnym z instrukcją.

Pilarkę prowadzi się obiema rękami, obejmując uchwyt przedni także kciukiem. Utrzymuje się stabilne oparcie i nie tnie powyżej barków ani jedną ręką. Przewiduje się zamykanie rzazu i siły w drewnie, unikając zakleszczenia. Hamulec jest zabezpieczeniem, ale nie usuwa przyczyny odbicia i nie zastępuje prawidłowej techniki.

Najpierw ustala się paliwo wymagane dla silnika i przygotowuje przeznaczony pojemnik lub dystrybutor. Maszynę zatrzymuje się na bezpiecznym stanowisku, wyłącza napęd i zapewnia warunki temperatury do tankowania. Usuwa się źródła ognia i iskier, a otoczenie wlewu oczyszcza przed otwarciem.

Wlewa się paliwo do dopuszczonego poziomu, bez przepełnienia i pomylenia zbiorników. Jeżeli wymagane jest paliwo z olejem, przygotowuje się je w określonej proporcji, nie na oko. Po zamknięciu korka usuwa się rozlane paliwo i zabrudzone materiały; rozruch wykonuje się dopiero w warunkach bez ryzyka zapłonu oraz po sprawdzeniu szczelności.

Z tabliczki i dokumentacji identyfikuje się maszynę oraz silnik. W rozdziale danych technicznych lub materiałów eksploatacyjnych wyszukuje się pojemność zbiornika i wymagania paliwowe. Podaje się nazwę paliwa, jego wymaganą specyfikację i jednostkę pojemności; nie przenosi danych z podobnej maszyny.

Wskazany w instrukcji zbiornik odnajduje się na maszynie. Pojemność nominalna nie jest ilością, którą zawsze należy dolać: w zbiorniku pozostaje paliwo, a instrukcja może wymagać wolnej przestrzeni. Dla silnika wymagającego mieszanki paliwowo-olejowej trzeba dodatkowo odczytać właściwy skład i proporcję.

Najpierw wybiera się trzy czytelne oznaczenia na egzemplarzu albo w jego instrukcji. Dla każdego wskazuje się miejsce i element, którego dotyczy, oraz znaczenie według legendy. Sam opis koloru i kształtu nie wyjaśnia sposobu postępowania.

Przykładowo znak ruchomego mechanizmu wymaga pozostania poza strefą pochwycenia, znak gorącej powierzchni - unikania dotyku i ostygnięcia przed obsługą, a znak wyłączenia przed konserwacją - zatrzymania i zabezpieczenia napędu. Wybiera się tylko symbole rzeczywiście dostępne, a nie zakłada ich obecności. Nieczytelne oznaczenie zgłasza się do odtworzenia.

Ocenia się pochylenie, koronę, wiatr, wady pnia, sąsiedztwo i teren. Wyznacza się kierunek obalania, strefę niebezpieczną oraz oczyszczone ścieżki oddalania; przygotowuje pilarkę, ochrony i potrzebny sprzęt pomocniczy. Dla typowego zdrowego drzewa dobiera się podcięcie kierunkowe i rzaz ścinający pozostawiający zawiasę. Nie stosuje się tej samej techniki do drzewa silnie pochylonego, pękniętego albo z murszem.

W podstawowym sposobie opisanym przez Lasy Państwowe podcięcie prowadzi się od cięcia ukośnego do poziomego, zasadniczo na 1/4–1/3 średnicy, a rzaz ścinający wyżej, zachowując zawiasę około 1/10 średnicy. Wielkości te dotyczą podstawowego wariantu i wymagają doboru do drzewa; nie przecina się całego przekroju. Przed obaleniem sprawdza się przedpole i ostrzega. Gdy drzewo zaczyna padać, operator oddala się przygotowaną drogą; wraca po ocenie zagrożeń. Drzewo zawieszone wymaga zabezpieczenia strefy i właściwej metody usunięcia, bez pracy pod nim.

Powiększ ilustrację

Kłodę zabezpiecza się przed toczeniem, a stanowisko oczyszcza. Rozpoznaje się stronę ściskaną i rozciąganą: w typowej kłodzie wspornikowo podpartej przy końcu i obciążonej własnym ciężarem układ jest inny niż w kłodzie podpartej na obu końcach. Ocenia się rzeczywiste siły, nie tylko nazwę wariantu.

Cięcie rozpoczyna się od strony ściskanej w zakresie, który nie zakleszczy prowadnicy, a kończy od strony rozciąganej, kontrolując ruch części. Przy dwóch podporach typowo najpierw wykonuje się cięcie od góry, a przy wolnym końcu wspornika - od dołu, o ile ocena naprężeń potwierdza te warunki. Nie stoi się na kłodzie ani po stronie jej możliwego stoczenia; narzędzie nie może wejść w grunt. Po rozdzieleniu ocenia się stabilność obu części.

Najpierw sprawdza się, czy drzewo nie może stoczyć się lub przemieścić po odcięciu gałęzi. Ustala się bezpieczną stronę, szczególnie na stoku, i oczyszcza dojście. Gałęzie podpierające pień oraz naprężone wymagają odrębnej oceny kolejności; nie odcina się ich przypadkowo spod obciążenia.

Pilarkę prowadzi się oburącz ze stabilnego stanowiska, wykorzystując pień jako osłonę lub oparcie tylko w bezpiecznej technice. Nie stoi się na pniu ani nie odcina niewidocznych gałęzi. Przed odcięciem gałęzi naprężonej trzeba usunąć naprężenie odpowiednią do sytuacji metodą: przez bezpieczne skrócenie gałęzi, kilka płytkich nacięć w miejscu naprężenia albo kontrolowany obrót zabezpieczonego drzewa. Nie stoi się po wypukłej stronie wyginanej gałęzi. Dopiero po odprężeniu wykonuje się właściwe odcięcie. Przy przemieszczaniu zabezpiecza się łańcuch i ponownie ocenia podparcie pnia.