Podajniki do betonu klasa III

Po zatrzymaniu maszyny i wyłączeniu odbiorników odszukuje się akumulator oraz oznaczenie jego typu. Oględziny ujawniają pęknięcia obudowy, ślady wycieku, luźne mocowanie, korozję zacisków i uszkodzenia izolacji. Narzędzi ani metalowych przedmiotów nie odkłada się na akumulatorze.

W akumulatorze z dostępnymi celami poziom elektrolitu można kontrolować tylko w zakresie dopuszczonym dla operatora. Zamkniętego akumulatora bezobsługowego nie otwiera się. Czyszczenie lub odłączanie wymaga odizolowania instalacji w kolejności właściwej dla maszyny; codzienna kontrola nie oznacza obowiązku odpinania klem. Uszkodzenie, wyciek lub przegrzewanie wymaga zgłoszenia przed użyciem.

Kontrolkę rozpoznaje się według symbolu i komunikatu; alarm filtra powietrza nie jest kontrolką ciśnienia oleju. Po bezpiecznym zatrzymaniu identyfikuje się obudowę filtra, wlot i przewody dolotowe. Oględziny obejmują zablokowany wlot, nieszczelności i zamocowanie obudowy.

Przed otwarciem obudowy usuwa się zabrudzenia z jej otoczenia. Wkład obsługuje się zgodnie z jego konstrukcją: wymienia lub czyści tylko dozwoloną metodą. Nie podaje się jednego ciśnienia przedmuchiwania dla wszystkich filtrów. Po prawidłowym montażu uszczelek i zamknięciu obudowy kasuje się wskaźnik, jeżeli wymaga tego konstrukcja, i sprawdza ustąpienie alarmu. Powracający alarm wymaga diagnostyki.

W układzie smarowania wskazuje się miarkę, wlew i filtr, sprawdza poziom w wymaganym położeniu oraz szuka śladów wycieków. Niedobór uzupełnia się właściwym olejem, a nie pełną pojemnością układu. Nienormalny wzrost poziomu również wymaga wyjaśnienia.

W układzie chłodzenia cieczą na ostygniętej maszynie sprawdza się poziom, przewody, chłodnicę i napęd wentylatora. W chłodzeniu powietrzem kontroluje się wloty, żebra i kierownice powietrza. Po czynnościach przywraca się osłony; po uruchomieniu z bezpiecznego stanowiska obserwuje kontrolki, bez dotykania elementów w ruchu.

Ustala się masę, wymiary transportowe, położenie środka ciężkości oraz wskazane punkty mocowania. Przewoźnik dobiera nośność platformy i sposób zabezpieczenia. Ruchome części składa się i blokuje mechanicznie w pozycjach transportowych, a luźne wyposażenie mocuje lub przewozi osobno.

Załadunek, jeśli jest częścią czynności, wymaga odpowiednich najazdów, przygotowanej trasy i ustalonego kierowania. Na platformie zabezpiecza się postój i używa wyłącznie przewidzianych punktów oraz odpowiednio dobranych mocowań. W zadaniu zakładającym już ustawioną maszynę nie wykonuje się ponownego wjazdu. Kontrola końcowa obejmuje blokady, mocowania, wymiary i brak luźnych przedmiotów.

W instrukcji odszukuje się plan smarowania i wybiera trzy punkty rzeczywiście występujące, na przykład łożyskowanie, sworzeń przegubu i połączenie osprzętu. Każdemu przyporządkowuje się miejsce na maszynie, smar i okres obsługi. Część punktów może mieć doprowadzenie centralne, a część być bezobsługowa.

Wskazanie nie wymaga wtłaczania smaru do dowolnego widocznego otworu. Jeżeli wykonywana jest obsługa, element zabezpiecza się w wymaganej pozycji, oczyszcza smarowniczkę i podaje określoną ilość właściwego smaru. Uszkodzona smarowniczka, brak dopływu lub wyciek wymagają zgłoszenia; nadmiar usuwa się bez kontaktu z ruchem mechanizmu.

Przy zatrzymanym i rozładowanym układzie ogląda się zbiornik mieszający lub ciśnieniowy, pokrywę z zabezpieczeniem, przewody, złącza, uszczelnienia i osłony. Sprawdza się stan sprężarki, filtrów, wymagany olej i zabezpieczenia, bez ingerowania w nastawę zaworu bezpieczeństwa.

W dopuszczonej próbie napełniania obserwuje się wskazania manometru i szczelność. Zmiana wskazania ma odpowiadać sterowaniu, a po rozładowaniu odczyt powinien być zgodny z bezpiecznym stanem. Nie otwiera się pokrywy ani złączy pod ciśnieniem. Brak wiarygodnego pomiaru, uszkodzone zabezpieczenie lub nieszczelność wymagają wyjaśnienia przed podawaniem.

Z tabliczki i dokumentacji identyfikuje się maszynę oraz silnik. W rozdziale danych technicznych lub materiałów eksploatacyjnych wyszukuje się pojemność zbiornika i wymagania paliwowe. Podaje się nazwę paliwa, jego wymaganą specyfikację i jednostkę pojemności; nie przenosi danych z podobnej maszyny.

Wskazany w instrukcji zbiornik odnajduje się na maszynie. Pojemność nominalna nie jest ilością, którą zawsze należy dolać: w zbiorniku pozostaje paliwo, a instrukcja może wymagać wolnej przestrzeni. Dla silnika wymagającego mieszanki paliwowo-olejowej trzeba dodatkowo odczytać właściwy skład i proporcję.

W instrukcji wariantu silnika wyszukuje się rozdział smarowania. Odczytuje się wymaganą jakość i lepkość oleju oraz pojemność układu, zwracając uwagę na rozróżnienie wymiany z filtrem, bez filtra lub napełnienia suchego silnika, jeżeli producent je podaje.

Dane porównuje się z oznaczeniem przygotowanego produktu. Sama podobna lepkość nie dowodzi spełnienia całej specyfikacji. Ilość do uzupełnienia określa odczyt poziomu; liczba litrów w tabeli jest danymi obsługowymi, a nie poleceniem wlania jej do częściowo napełnionego silnika.

Kontrola obejmuje elementy zamontowane w konkretnym urządzeniu: osłony ruchomych części, stopnie i poręcze, zabezpieczenia transportowe, wyłączniki awaryjne, sygnalizację oraz wyposażenie stanowiska. W maszynie samojezdnej dochodzą między innymi dostępne zabezpieczenia operatora, hamulce i elementy zapewniające widoczność.

Każdy element porównuje się z instrukcją i ocenia pod względem mocowania, uszkodzeń oraz działania w dopuszczonej próbie. Nie wszystkie przykłady występują w każdym modelu. Brak wymaganego zabezpieczenia, zablokowany dostęp do STOP albo usunięta osłona oznaczają potrzebę usunięcia nieprawidłowości przed pracą.

Najpierw wybiera się trzy czytelne oznaczenia na egzemplarzu albo w jego instrukcji. Dla każdego wskazuje się miejsce i element, którego dotyczy, oraz znaczenie według legendy. Sam opis koloru i kształtu nie wyjaśnia sposobu postępowania.

Przykładowo znak ruchomego mechanizmu wymaga pozostania poza strefą pochwycenia, znak gorącej powierzchni - unikania dotyku i ostygnięcia przed obsługą, a znak wyłączenia przed konserwacją - zatrzymania i zabezpieczenia napędu. Wybiera się tylko symbole rzeczywiście dostępne, a nie zakłada ich obecności. Nieczytelne oznaczenie zgłasza się do odtworzenia.

Po kontroli stanowiska, przewodów i odbioru przygotowuje się materiał zgodnie z technologią oraz ustala sygnały. W podajniku mieszająco-pneumatycznym załadunek odbywa się przy bezpiecznym stanie zbiornika, następnie wykonuje się przewidziane mieszanie, zamknięcie i podawanie. Inny wariant napędu wymaga właściwej dla niego sekwencji, bez przypisywania mu zbiornika ciśnieniowego.

Podczas podawania obserwuje się dopływ, ciśnienie, przewody i odbiór. Po zakończeniu zatrzymuje się zasilanie materiałem i wykonuje opróżnienie oraz redukcję ciśnienia przed otwieraniem. Stanowisko i układ czyści się dozwoloną metodą, zabezpieczając napędy. Symulacja odtwarza kolejność sterowania i ocenę warunków bez deklarowania rzeczywistej dostawy.

Po rozpoznaniu objawów, takich jak brak przepływu i nieprawidłowy wzrost ciśnienia, zatrzymuje się podawanie i informuje obsługę odbioru. Zabezpiecza się strefę przewodu i końcówki. Ciśnienie redukuje się właściwą sekwencją, uwzględniając możliwość jego uwięzienia po obu stronach zatoru.

Dopiero po potwierdzeniu bezpiecznego stanu można wskazać sposób lokalizacji i rozłączenia określony w instrukcji. Nie zwiększa się ciśnienia ponad dopuszczenie, nie otwiera obejmy na próbę i nie usuwa zatoru od strony wylotu pod ciśnieniem. Po usunięciu przyczyny kontroluje się wąż, połączenia i materiał, ponownie składa układ oraz przeprowadza uzgodnioną próbę. W zadaniu demonstruje się sekwencję na bezpiecznym układzie.

Sprawdza się ustawienie podajnika, przewody, połączenia i element odbiorczy odpowiedni dla urządzenia. Odbiorca ma bezpieczne stanowisko, a strefa wyładunku jest wolna od osób postronnych. Ustala się jednoznaczne sygnały startu, zatrzymania oraz awarii.

Podawanie rozpoczyna się po potwierdzeniu gotowości odbioru, od nastaw przewidzianych dla materiału i drogi. Obserwuje się równomierność przepływu, ciśnienie, zachowanie przewodów i możliwość przyjęcia materiału. Przy utracie kontaktu lub problemie na odbiorze przerywa się podawanie. Kończy się uzgodnioną sekwencją opróżnienia i redukcji ciśnienia, zanim ktokolwiek zmieni połączenia.

Wybiera się nośne miejsce z dostępem dla dostaw i obsługi, bez kolizji ruchu i zagrożenia spalinami. Podajnik zabezpiecza się na podporach lub innym przewidzianym podparciu. Ustala się trasę do odbioru, długość i dopuszczony układ przewodów.

Węże i złącza dobiera się do materiału oraz ciśnienia, sprawdza ich stan i zabezpieczenia, prowadzi bez ostrych zagięć i przejazdu pojazdów. Mocowanie oraz element końcowy przygotowuje się według konstrukcji. Po połączeniu i uzgodnieniu sygnałów wykonuje się dozwoloną próbę; ciśnienia nie używa się do prostowania źle ułożonego przewodu.