Pogłębiarki ssące śródlądowe klasa III

Najpierw rozpoznaje się typ akumulatora oraz sposób przygotowania zasilania do obsługi. Po zabezpieczeniu maszyny ocenia się obudowę, zamocowanie, widoczne wycieki, przewody i zaciski. Przed czyszczeniem lub poprawianiem połączeń trzeba przygotować instalację zgodnie z procedurą, zapobiegając zwarciu, iskrzeniu i kontaktowi z elektrolitem.

W akumulatorze z przewidzianą obsługą cel kontroluje się dostępne wskaźniki, odpowietrzenie i poziom elektrolitu metodą producenta. Akumulatora szczelnego nie otwiera się w ten sposób. Wynik obejmuje wskazanie elementów sprawnych i usterek; po obsłudze przywraca się osłony i zabezpieczenia, a uszkodzenie obudowy lub wyciek zgłasza przed uruchomieniem.

Najpierw wskazuje się zbiornik, wlew i wskaźnik właściwego obiegu. Maszynę zabezpiecza się na odpowiednim stanowisku, a osprzęt ustawia tak, jak wymaga pomiar. Odczyt porównuje się z oznaczeniami przy wymaganej temperaturze i stanie układu; wysunięcie siłowników może zmieniać poziom w zbiorniku.

Przed otwarciem układu należy usunąć ciśnienie przewidzianą procedurą i oczyścić okolicę wlewu. Olej dolewa się czystym sprzętem do dopuszczalnego poziomu, zamyka wlew i ponownie kontroluje wynik. Nadmierne lub powtarzające się ubytki wymagają oceny szczelności, a nie samego zwiększania ilości dolewanego oleju.

W maszynie należy wskazać główne elementy: narzędzie i kosz ssący, rurociąg ssący, pompa gruntowa, rurociąg tłoczny z pływakami oraz JET, jeśli występuje. Przed oględzinami zabezpiecza się mechanizmy i narzędzie przed ruchem, oczyszcza dostępne miejsca oraz ocenia pęknięcia, deformacje, luzy, kompletność mocowań i osłon. Sprawdza się przewody oraz smarowanie punktów przewidzianych w obsłudze codziennej.

Po przywróceniu osłon i usunięciu osób ze strefy można przeprowadzić dopuszczoną próbę: przygotowany rozruch obiegu, obserwacja wskazań pompy i szczelności bez rozpoczynania niekontrolowanego zasysania. Obserwuje się płynność, nietypowe dźwięki, wskazania i nieszczelności. Kontrola kończy się oceną stanu każdego zespołu; uszkodzenie konstrukcji, zabezpieczenia lub napędu należy usunąć przed pracą.

Przed pracą rozpoznaje się napęd egzaminowanej maszyny. Dla silnika spalinowego można wybrać układ smarowania: wskazać wskaźnik i wlew, wykonać miarodajny pomiar oleju oraz ocenić wycieki. Następnie sprawdza się chłodzenie, wskazując właściwy obieg i jego elementy.

Przy chłodzeniu cieczą ocenia się poziom, przewody, szczelność i chłodnicę, bez otwierania gorącego układu. Przy chłodzeniu powietrzem kontroluje się drożność żeber i kanałów oraz stan wentylatora i napędu. Dla silnika elektrycznego dobiera się rzeczywiste układy: widoczny stan zasilania i osłon oraz chłodzenie; bez otwierania instalacji pod napięciem. Wynik każdej kontroli podaje się oddzielnie.

W maszynie należy wskazać główne elementy: narzędzie i kosz ssący, rurociąg ssący, pompa gruntowa, rurociąg tłoczny z pływakami oraz JET, jeśli występuje. Przed oględzinami zabezpiecza się mechanizmy i narzędzie przed ruchem, oczyszcza dostępne miejsca oraz ocenia pęknięcia, deformacje, luzy, kompletność mocowań i osłon. Sprawdza się przewody oraz smarowanie punktów przewidzianych w obsłudze codziennej.

Po przywróceniu osłon i usunięciu osób ze strefy można przeprowadzić dopuszczoną próbę: przygotowany rozruch obiegu, obserwacja wskazań pompy i szczelności bez rozpoczynania niekontrolowanego zasysania. Obserwuje się płynność, nietypowe dźwięki, wskazania i nieszczelności. Kontrola kończy się oceną stanu każdego zespołu; uszkodzenie konstrukcji, zabezpieczenia lub napędu należy usunąć przed pracą.

Należy sprawdzić utrzymanie pozycji jednostki, widoczne zanurzenie i przechył, stan dostępnego pokładu, zamknięć oraz dojść. Następnie ocenia się rzeczywisty układ roboczy: chwytak, czerpaki lub układ ssący, jego mocowania i napędy. Poziomy płynów i wskaźniki kontroluje się tylko dla obiegów występujących w danej konstrukcji.

Przed rozruchem potwierdza się dostęp do sprzętu ratunkowego, gaśniczego i sygnalizacyjnego oraz uzgodnioną łączność załogi. Sprawdza się gotowość odbioru urobku i wolne strefy pracy. Próby wykonuje się właściwą sekwencją dla jednostki, a nieprawidłowe zanurzenie, wyciek lub niesprawne zabezpieczenie wyjaśnia przed rozpoczęciem robót.

Przed pracą przechodzi się po dostępnych drogach pokładowych i ocenia ich czystość, przyczepność oraz stan schodów, pomostów i barierek. Sprawdza się pokrywy, włazy i zamknięcia, miejsca postoju załogi oraz mocowanie dostępnych elementów. Wciągarki, liny i inne mechanizmy nie mogą zagrażać osobie wykonującej oględziny.

Wyposażenie ratunkowe, gaśnicze i sygnalizacyjne wskazuje się w przeznaczonych miejscach, potwierdzając dostęp i stan. Dodatkowo ocenia się instalacje i oświetlenie wymagane dla pokładu. Brak osłony, uszkodzone dojście lub niezabezpieczony właz trzeba zgłosić i usunąć przed użytkowaniem tej strefy.

Po zabezpieczeniu osprzętu sprawdza się poziom oleju w warunkach pomiaru. Oględziny prowadzi się po przebiegu układu: zbiornik, przewody, złącza, siłowniki, zawory i chłodnica, jeśli występuje. Trzeba szukać otarć, wybrzuszeń, wycieków, luźnych mocowań i uszkodzeń części prowadzących.

Nie sprawdza się wycieku dłonią i nie dokręca połączeń pod ciśnieniem. Po oględzinach i zamknięciu osłon można przeprowadzić przewidzianą próbę w wolnej strefie, obserwując działanie i nietypowe objawy. Niesprawność zagrażającą utrzymaniu osprzętu lub szczelności trzeba usunąć przed pracą.

Przed oględzinami należy zabezpieczyć podwieszone narzędzie lub element i zatrzymać wciągarkę. Ocenia się stan liny oraz jej mocowanie przy końcach, ułożenie na bębnie, krążki i miejsca narażone na ścieranie. Wskazuje się pęknięte druty, zgniecenia, załamania, rozwarstwienie, korozję i inne zmiany kształtu.

Jeżeli do obejrzenia kolejnego odcinka trzeba przemieścić linę, wykonuje się oddzielny kontrolowany ruch przy wolnej strefie, a oględziny ponawia po zatrzymaniu. Nie prowadzi się liny dłonią. Wynik porównuje się z kryteriami danego układu; podejrzaną linę wycofuje się do oceny, bez stosowania jednego procentowego progu dla wszystkich konstrukcji.

Najpierw zatrzymuje się możliwość zasysania i zabezpiecza wysięgnik oraz kosz w położeniu umożliwiającym oględziny. Sprawdza się kratę lub pręty, połączenie z przewodem, mocowania, pęknięcia i deformacje. Zanieczyszczenia usuwa się bez narażenia na ruch narzędzia, nagłe zasysanie lub opadnięcie elementu.

Po oczyszczeniu trzeba potwierdzić prześwit i to, że uszkodzenie nie pozwoli na pobranie przedmiotów zagrażających pompie. Nie wolno usuwać elementów kosza w celu zwiększenia wydajności bez dopuszczonej zmiany konstrukcji. Po kontroli przywraca się połączenia i osłony, a usterki zgłasza przed rozpoczęciem pompowania.

Najpierw kończy się cykl, odsuwa od stref zagrożenia i przygotowuje postój: zakończyć pobieranie gruntu, wykonać wymagane płukanie i zatrzymanie, odstawić narzędzie i zabezpieczyć jednostkę. Napędy zatrzymuje się właściwą sekwencją, uwzględniając wymagane schłodzenie lub opróżnienie ciągu. Przed ręczną obsługą usuwa się energię niebezpieczną dla czynności i zabezpiecza możliwość ponownego uruchomienia.

Po oczyszczeniu należy ponownie ocenić kosz, spulchniacz i ich mocowanie do układu ssącego, połączenia, mocowania i widoczne przewody. Wykonuje się przewidziane smarowanie i inne czynności końcowe, bez naprawy w ruchu. Usterki zapisuje się lub zgłasza, przywraca osłony i pozostawia maszynę w stanie bezpiecznym dla otoczenia.

Na maszynie odnajduje się wskaźniki właściwych obiegów: paliwa, hydrauliki, oleju silnikowego i chłodziwa, jeśli występują. Następnie wskazuje się pozostałe punkty, na przykład przekładni, zwolnic, hamulców lub spryskiwacza, wyłącznie gdy dana konstrukcja je ma. Każdy wskaźnik trzeba powiązać z konkretnym obiegiem.

Przy każdym miejscu należy wyjaśnić sposób odczytu i warunki wiarygodnego pomiaru. Bagnet, wziernik i elektroniczny pomiar mogą wymagać różnych położeń i temperatur. Kontrolka niskiego ciśnienia oleju nie jest zamiennikiem wskaźnika poziomu. Wskazanie punktów nie wymaga otwierania gorących lub pozostających pod ciśnieniem układów.

Maszynę należy zabezpieczyć przed ruchem i przygotować zasilanie do próby. Ocenia się klosze, mocowania, zabrudzenia i widoczne uszkodzenia przewodów, a następnie kolejno włącza wymagane światła. Oględziny lamp organizuje się bez pozostawiania osób na torze możliwego ruchu.

Sprawdza się światła robocze i te drogowe, sygnalizacyjne lub ostrzegawcze, w które model jest wyposażony i których wymaga dana praca. Pozycja przełącznika nie potwierdza świecenia lampy. Po próbie wyłącza się niepotrzebne funkcje, przywraca stan bezpieczny i zgłasza usterki, które przed pracą trzeba usunąć.

Przed uruchomieniem kontroluje się wymagane osłony, blokady, dostęp do sterowania i wyłączników, stan stanowiska operatora oraz widoczność. Sprawdza się także oznaczenia i sprzęt wymagany dla danej pracy. Nie przyjmuje się, że brakujący element był opcjonalny tylko dlatego, że go zdemontowano.

W przygotowanej strefie wykonuje się dopuszczone próby funkcji, na przykład ostrzegania lub blokady sterowania, bez obchodzenia zabezpieczeń. Dla sprzętu ochronnego, ratunkowego i gaśniczego potwierdza się stan, dostęp oraz aktualność wymaganej obsługi. Końcowy wynik musi wskazywać, czy maszyna ma wyposażenie potrzebne do rozpoczęcia pracy.

W instrukcji lub na opisie skrzynki identyfikuje się obwód oświetlenia roboczego i właściwy element ochronny. Odczytuje się wymagane parametry, a nie tylko kolor lub rozmiar obudowy. Dostęp do skrzynki i przygotowanie zasilania muszą odpowiadać procedurze maszyny.

Przy uszkodzeniu ustala się przyczynę w dopuszczonym zakresie, a czynności wymagające ingerencji w instalację przekazuje odpowiedniej osobie. Wymienia się element na właściwy dla obwodu, zamyka obudowę i sprawdza działanie. Kolejne przepalenie wymaga wyjaśnienia usterki; mostek lub większy prąd znamionowy nie są naprawą.

W dokumentacji i wymaganiach stanowiska należy potwierdzić, jakie wyposażenie gaśnicze ma być na maszynie. Wskazuje się miejsce przechowywania i sposób wyjęcia, sprawdzając mocowanie oraz to, czy osprzęt lub bagaż nie ograniczają dostępu. Oględziny obejmują obudowę, zabezpieczenie uruchomienia i stan elementów podawania środka.

Sprawdza się czytelność instrukcji, oznaczenia przeglądu lub termin wymaganej obsługi i wskaźnik ciśnienia, jeśli występuje w tej konstrukcji. Gaśnicy nie uruchamia się próbnie na egzaminie jako sposobu kontroli. Brak, uszkodzenie lub nieaktualny wymagany przegląd zgłasza się do usunięcia, a sprzęt odkłada w prawidłowe miejsce.

Wybiera się trzy rzeczywiście obecne piktogramy albo wskazane w instrukcji. W polskim opracowaniu pogłębiarki można wskazać nakaz zapoznania się z instrukcją, odłączenie i zabezpieczenie zasilania przed obsługą oraz zakaz dostępu osób nieupoważnionych. Dla każdego znaku trzeba podać miejsce występowania, znaczenie i wymagane zachowanie.

Wyjaśnienie powinno prowadzić do działania: zapoznania z procedurą, zabezpieczenia ciśnienia przed obsługą lub prawidłowego zajęcia stanowiska. Znaczenia nie ustala się wyłącznie z koloru. Nieczytelne lub brakujące oznaczenie zgłasza się do odtworzenia, bez usuwania znaków ostrzegawczych podczas pracy.

Na pulpicie identyfikuje się przyrządy napędów, układu roboczego i bezpieczeństwa obecne w egzemplarzu. Dla napędu spalinowego mogą dotyczyć ciśnienia oleju, temperatury i paliwa, a dla elektrycznego zasilania i obciążenia. Wskazanie trzeba powiązać z rzeczywistą wielkością, jednostką i stanem maszyny.

W odczytanej DTR kontroluje się m.in. gotowość i pracę pomp, obciążenie, podciśnienie ssania, ciśnienie tłoczenia oraz sygnalizację dopływu wody do kadłuba. Ocenia się czytelność i stan początkowy, następnie reakcję w dopuszczonej próbie lub przy rozruchu, bez celowego wywoływania zalania albo przeciążenia. Zatrzymanie pompy nie oznacza odłączenia wszystkich obwodów elektrycznych.

Należy wskazać rzeczywiste barierki, osłony mechanizmów, zabezpieczenia otworów, pomosty i inne ochrony przewidziane dla pogłębiarki. Kontrola obejmuje kompletność, mocowanie, deformacje, korozję i uszkodzenia. Przy każdym elemencie wyjaśnia się jego funkcję, na przykład oddzielenie człowieka od krawędzi pokładu albo ruchomych części.

Ocena nie ogranicza się do obecności elementu: luźna barierka lub zdjęta osłona nie zapewniają wymaganej ochrony. Nie wykonuje się próby przez narażenie człowieka na upadek lub wejście do działającego mechanizmu. Brak zabezpieczenia oznacza wyłączenie zagrożonej strefy do przywrócenia prawidłowego stanu.

Przed pracą porównuje się wyposażenie z wymaganiami pogłębiarki i akwenu. Wskazuje się przewidziane środki ratunkowe, na przykład koła i kamizelki, oraz ocenia ich kompletność, widoczne uszkodzenia i gotowość użycia. Sprawdza się, czy sprzęt jest rozmieszczony w wyznaczonych miejscach, a dostęp nie jest zasłonięty.

W zakresie sygnalizacji należy znać sposób wezwania pomocy i komunikację z załogą. Sprzęt gaśniczy sprawdza się pod względem stanu i aktualności wymaganej obsługi bez próbnego opróżniania. Kontrola kończy się zgłoszeniem braków i wyjaśnieniem użycia wyposażenia właściwego dla jednostki; sama obecność jednej kamizelki nie potwierdza kompletności.

Przed oględzinami należy zabezpieczyć podwieszone narzędzie lub element i zatrzymać wciągarkę. Ocenia się stan liny oraz jej mocowanie przy końcach, ułożenie na bębnie, krążki i miejsca narażone na ścieranie. Wskazuje się pęknięte druty, zgniecenia, załamania, rozwarstwienie, korozję i inne zmiany kształtu.

Jeżeli do obejrzenia kolejnego odcinka trzeba przemieścić linę, wykonuje się oddzielny kontrolowany ruch przy wolnej strefie, a oględziny ponawia po zatrzymaniu. Nie prowadzi się liny dłonią. Wynik porównuje się z kryteriami danego układu; podejrzaną linę wycofuje się do oceny, bez stosowania jednego procentowego progu dla wszystkich konstrukcji.

Na jednostce sprawdza się widoczne uszkodzenia kadłuba i pływaków, połączenia, zanurzenie oraz nieprawidłowy przechył. Szczelność i stan dostępnych komór ocenia się wyłącznie przewidzianą metodą, bez samowolnego otwierania przejść do wnętrza lub usuwania zabezpieczeń. Dla rurociągu oględziny obejmują pływaki, obejmy i miejsca połączeń, od których zależą podparcie i przebieg przewodu.

Wynik porównuje się ze zwykłym ustawieniem rurociągu i jednostki. Jednostronne zanurzenie lub nienaturalne naprężenie połączeń wymaga zatrzymania zagrożonej pracy i zgłoszenia do oceny. Kontrola wzrokowa nie jest próbą szczelności przez samowolne otwieranie komór na wodzie; czynności dodatkowe wykonuje się właściwą procedurą.

Należy wskazać rzeczywiste barierki, osłony mechanizmów, zabezpieczenia otworów, pomosty i inne ochrony przewidziane dla pogłębiarki. Kontrola obejmuje kompletność, mocowanie, deformacje, korozję i uszkodzenia. Przy każdym elemencie wyjaśnia się jego funkcję, na przykład oddzielenie człowieka od krawędzi pokładu albo ruchomych części.

Ocena nie ogranicza się do obecności elementu: luźna barierka lub zdjęta osłona nie zapewniają wymaganej ochrony. Nie wykonuje się próby przez narażenie człowieka na upadek lub wejście do działającego mechanizmu. Brak zabezpieczenia oznacza wyłączenie zagrożonej strefy do przywrócenia prawidłowego stanu.

Przed pracą porównuje się wyposażenie z wymaganiami pogłębiarki i akwenu. Wskazuje się przewidziane środki ratunkowe, na przykład koła i kamizelki, oraz ocenia ich kompletność, widoczne uszkodzenia i gotowość użycia. Sprawdza się, czy sprzęt jest rozmieszczony w wyznaczonych miejscach, a dostęp nie jest zasłonięty.

W zakresie sygnalizacji należy znać sposób wezwania pomocy i komunikację z załogą. Sprzęt gaśniczy sprawdza się pod względem stanu i aktualności wymaganej obsługi bez próbnego opróżniania. Kontrola kończy się zgłoszeniem braków i wyjaśnieniem użycia wyposażenia właściwego dla jednostki; sama obecność jednej kamizelki nie potwierdza kompletności.

Przed rozruchem sprawdza się jednostkę, pozycję na akwenie, połączenia rurociągu, kosz ssawny oraz napędy i wymagane zabezpieczenia. Tor tłoczny i odbiór muszą być gotowe. Układ przygotowuje się do przepływu wody, w tym zalania, uszczelnienia i chłodzenia pomp wymaganych przez konstrukcję; nie traktuje się pompowania na sucho jako próby.

Po uruchomieniu pomp zgodnie z ich zależnościami kontroluje się wskazania i dopiero wtedy wprowadza narzędzie do pobierania gruntu. Obserwacja podciśnienia, ciśnienia tłoczenia i obciążenia służy dostosowaniu pobierania do przepływu. Kończąc, wyprowadza się ssanie z pulpy, przepłukuje układ czystą wodą i zatrzymuje zespoły w przewidzianej kolejności, a następnie zabezpiecza jednostkę.

Należy rozpoznać pompę główną i zespoły pomocnicze, połączenia ssawne i tłoczne oraz wymagane doprowadzenie wody do uszczelnienia. Sprawdza się właściwe położenia armatury, zalanie wymaganych odcinków, gotowość odbioru i wskazania pulpitu. Dostęp do ruchomych części pozostaje zamknięty.

W odczytanej DTR ŻWIR-KOP 300/250 10/8 FGH najpierw uruchamia się JET i czeka na potwierdzenie jego pracy; pompę główną można uruchomić dopiero po tym potwierdzeniu i przy gotowości obwodu. Po rozruchu ocenia się wskazania ciśnień i obciążenia oraz szczelność z bezpiecznej pozycji. Ta zależność dotyczy opisanego układu, a kolejność innej instalacji musi wynikać z jej rzeczywistego obiegu.

Po kontroli jednostki, przewodów i osprzętu przygotowuje się przepływ oraz uruchamia napędy w zależności właściwej dla instalacji. Wskazania muszą potwierdzić gotowość przed opuszczaniem ssania w materiał. Pobieranie rozpoczyna się stopniowo, obserwując ciśnienia, podciśnienie i obciążenie, aby nie doprowadzać do nadmiernego zagęszczenia mieszaniny lub zablokowania toru.

Na końcu wyprowadza się ssanie z pulpy i prowadzi wymagane płukanie wodą. W polskim opracowaniu układu 300/250 10/8 FGH opisano zatrzymanie pompy głównej przed JET; czas płukania i kolejność innego układu trzeba dobrać do jego dokumentacji. Następnie zabezpiecza się narzędzie, sterowanie i pozycję jednostki, a przy zagrożeniu mrozem wykonuje przewidziane opróżnienie obiegów.

Przed próbą wskazuje się, które zespoły mają być sprawdzone, przygotowuje przewody, zalanie i wymagane chłodzenie lub uszczelnienie. Narzędzie ustawia się tak, aby nie pobierało gruntu, przy zachowaniu warunków przepływu. Sprawdza się gotowość sterowania oraz wolne strefy napędów i lin.

Pompy i pozostałe wskazane napędy uruchamia się w kolejności przewidzianej dla układu. Podczas próby ocenia się wskazania, szczelność, odgłosy i działanie sterowania; dopuszczony ruch wciągarki sprawdza się bez narażania osób. Po pokazie zatrzymuje się zespoły i zabezpiecza instalację. W przykładzie elektrycznej DTR nie wolno utożsamiać zatrzymania pompy z odłączeniem wszystkich obwodów jednostki.

Najpierw ustala się miejsce docelowe, warunki akwenu, przeszkody, obce jednostki oraz przebieg lin i rurociągów. Narzędzie wyprowadza się z gruntu i ustawia do manewru, aby nie kotwiło przypadkowo jednostki. Przygotowuje się właściwe liny, wciągarki, kotwy lub inny przewidziany środek zmiany pozycji.

Manewr prowadzi się zgodnie z komunikacją, kontrolując naprężenie lin, przechył i przebieg rurociągu. Ludzie pozostają poza strefą pracy napiętych lin. Po zajęciu nowej pozycji zapewnia się jej utrzymanie, sprawdza ułożenie połączeń i dopiero po kontroli stanowiska przygotowuje ponowne urabianie.

Układ spulchniania kieruje wodę do odpowiednich dysz w strefie pobierania materiału. Jego rola różni się od pompy przemieszczającej pulpę rurociągiem.

Przed pokazem należy wskazać rzeczywiste elementy na egzemplarzu. Kolejność uruchamiania pomp, wymagane zalanie i ustawienia zaworów wynikają z jego instrukcji; nie przyjmuje się jednej sekwencji dla wszystkich refulerów.

Operator rozpoznaje funkcje zaworów, sposób przygotowania pompy i wymagane sygnały gotowości. Nie rozpoczyna pobierania gruntu, dopóki obieg nie jest przygotowany do bezpiecznej pracy.

Instrukcja jednego refulera nie wyznacza uniwersalnego układu zaworów dla innych. Oznaczenia na maszynie trzeba porównać z właściwą DTR, a nie odtwarzać z pamięci fotografię szkoleniową.

Woda w maszynowni może zagrażać jednostce i osobom, szczególnie przy urządzeniach elektrycznych. Zakres automatycznego wyłączenia zależy od konstrukcji i musi być znany z instrukcji.

Niektóre obwody mogą pozostać zasilane po zadziałaniu zabezpieczenia. Działania prowadzi się według procedury, z udziałem upoważnionych osób; nie wolno samowolnie wchodzić do zagrożonej przestrzeni.

Przed pracą i w jej trakcie trzeba obserwować stan jednostki oraz jej zachowanie pod obciążeniem. Uszkodzenie kadłuba, dopływ wody lub zmienione obciążenie mogą wpłynąć na bezpieczeństwo.

Operator powiadamia odpowiedzialną osobę i działa zgodnie z procedurą. Samowolne przemieszczanie ciężarów może pogorszyć stan; w razie zagrożenia załoga korzysta z ustalonej drogi ewakuacji i wyposażenia ratunkowego.