Remontery nawierzchni dróg klasa III

Po zatrzymaniu maszyny i wyłączeniu odbiorników odszukuje się akumulator oraz oznaczenie jego typu. Oględziny ujawniają pęknięcia obudowy, ślady wycieku, luźne mocowanie, korozję zacisków i uszkodzenia izolacji. Narzędzi ani metalowych przedmiotów nie odkłada się na akumulatorze.

W akumulatorze z dostępnymi celami poziom elektrolitu można kontrolować tylko w zakresie dopuszczonym dla operatora. Zamkniętego akumulatora bezobsługowego nie otwiera się. Czyszczenie lub odłączanie wymaga odizolowania instalacji w kolejności właściwej dla maszyny; codzienna kontrola nie oznacza obowiązku odpinania klem. Uszkodzenie, wyciek lub przegrzewanie wymaga zgłoszenia przed użyciem.

Najpierw ustala się położenie roboczych elementów do pomiaru. Zmiana wysunięcia siłowników przenosi olej między zbiornikiem a obwodami, dlatego przypadkowe ustawienie może dać błędny odczyt. Maszynę zabezpiecza się przed ruchem, a odczyt ze wziernika lub miarki porównuje z zakresem dla wymaganej temperatury.

Przed otwarciem zbiornika należy spełnić warunki redukcji ciśnienia określone dla tego zbiornika. Okolicę wlewu i sprzęt do dolewania oczyszcza się; olej o właściwej specyfikacji dodaje się niewielkimi porcjami, ponawiając odczyt. Zamknięcie wlewu oraz kontrola wycieków kończą czynność. Nawracający ubytek wymaga ustalenia przyczyny.

W układzie cieczowym rozpoznaje się zbiornik wyrównawczy, przewody, chłodnicę i wskaźnik poziomu. Na zimnym układzie sprawdza się poziom, ślady nieszczelności oraz zabrudzenie powierzchni chłodnicy. Gorącego korka ciśnieniowego nie otwiera się. Uzupełnienie wykonuje się właściwym płynem do wskazanego zakresu; nie miesza się przypadkowych płynów.

W silniku chłodzonym powietrzem nie szuka się nieistniejącego zbiornika płynu. Przy wyłączonym napędzie sprawdza się wloty, żebra, kierownice powietrza, wentylator i jego napęd, jeśli jest dostępny do kontroli operatora. Oczyszczenie ma przywrócić przepływ bez uszkodzenia powierzchni. Brak osłony lub wyciek oznacza usterkę, a nie powód do samego dolania.

Maszynę zabezpiecza się przed ruchem. Dla podwozia kołowego ogląda się bieżnik, boki opon, obręcze i mocowania. Ciśnienie mierzy się odpowiednim manometrem w określonych warunkach i porównuje z wartością dla obciążenia; sam wygląd opony nie potwierdza ciśnienia.

Dla podwozia gąsienicowego kontroluje się łańcuch lub gumową taśmę, rolki, koła napędowe i napinające, nakładki oraz wycieki. Napięcie ocenia się przez przewidziany pomiar zwisu lub inny pomiar właściwy dla podwozia. Układ napinania może magazynować energię, dlatego nie rozkręca się przypadkowo jego elementów. Regulacja wymaga dokładnej procedury i uprawnionego zakresu obsługi.

Przy zatrzymanym napędzie i zabezpieczonych elementach roboczych ocenia się zbiornik, połączenia, przewody, tłoczyska i zamocowania. Przetarcia, pęcherze przewodów, nieszczelne złącza, uszkodzone tłoczyska oraz zabrudzona chłodnica wymagają uwagi. Strugi oleju nie szuka się dłonią.

Poziom oleju kontroluje się w określonej konfiguracji maszyny. Jeżeli oględziny są prawidłowe, dozwoloną próbę funkcji wykonuje się z miejsca operatora w pustej strefie pracy, obserwując płynność ruchu, wskazania i nowe wycieki. Nie otwiera się przewodów pod ciśnieniem ani nie reguluje zaworów bezpieczeństwa w ramach codziennych oględzin.

Zestaw wskaźników ustala się dla wyposażenia maszyny. Na pulpicie może być poziom paliwa, a na zbiornikach lub silniku wzierniki, miarki albo zbiorniki z oznaczeniami dla oleju silnikowego, hydraulicznego, przekładniowego, płynu chłodniczego i wody technologicznej, jeżeli występują.

Dla każdego wskazania określa się mierzony płyn oraz warunki odczytu: położenie osprzętu, temperaturę i stan napędu. Lampka ciśnienia oleju nie zastępuje miarki poziomu. Wskazanie elementu nie wymaga otwierania gorącego zbiornika ani usuwania osłon przy pracującym napędzie.

Na zabezpieczonej maszynie sprawdza się stan kloszy, zamocowań i przewodów. Następnie z pulpitu włącza się dostępne światła robocze, drogowe, obrysowe, kierunkowskazy i ostrzegawcze, jeśli dany egzemplarz je posiada. Kontrolka przełącznika nie wystarcza do potwierdzenia świecenia lampy.

Lampy wymagające dodatkowego sygnału, na przykład hamowania lub cofania, sprawdza się według bezpiecznej procedury z osobą obserwującą poza torem ruchu. Zabrudzenia usuwa się po wyłączeniu, a niesprawności zgłasza. Po próbie przywraca się położenia przełączników właściwe dla postoju.

Kontrola obejmuje elementy zamontowane w konkretnym urządzeniu: osłony ruchomych części, stopnie i poręcze, zabezpieczenia transportowe, wyłączniki awaryjne, sygnalizację oraz wyposażenie stanowiska. W maszynie samojezdnej dochodzą między innymi dostępne zabezpieczenia operatora, hamulce i elementy zapewniające widoczność.

Każdy element porównuje się z instrukcją i ocenia pod względem mocowania, uszkodzeń oraz działania w dopuszczonej próbie. Nie wszystkie przykłady występują w każdym modelu. Brak wymaganego zabezpieczenia, zablokowany dostęp do STOP albo usunięta osłona oznaczają potrzebę usunięcia nieprawidłowości przed pracą.

Rozpoznaje się zbiornik, pompę, rozdzielacze i przewody dochodzące do węzłów. Sprawdza się poziom smaru, uszkodzenia i wycieki. Właściwy smar uzupełnia się przez przeznaczony do tego punkt, przy zachowaniu czystości i dopuszczonego poziomu.

Z miejsca sterowania wykonuje się przewidziany test lub obserwuje cykl i sygnalizację. Napełniony zbiornik nie dowodzi drożności wszystkich przewodów. Jeżeli układu centralnego nie ma, wskazuje się punkty z planu, zabezpiecza elementy, oczyszcza smarowniczki i dozuje smar ręcznie według określonej ilości; na koniec usuwa nadmiar i zamyka ochrony.

Odszukuje się skrzynkę oraz opis konkretnego obwodu oświetlenia roboczego. Z tabeli odczytuje się oznaczenie gniazda, typ i prąd znamionowy, a także inne parametry wymagane przez producenta. Nie zakłada się jednej wartości amperów dla wszystkich maszyn.

Przed wymianą wyłącza się odbiorniki i bezpiecznie odłącza zasilanie przewidzianą metodą. Po ustaleniu przyczyny uszkodzenia wkłada się bezpiecznik zgodny z dokumentacją i zamyka skrzynkę. Nie stosuje się mostka ani większej wartości; powtarzające się przepalenie wymaga diagnostyki instalacji.

Wskazuje się zasobniki kruszywa i zbiornik emulsji, odczytuje oznaczenia materiałów i dopuszczony sposób oceny poziomu. Kruszywo kontroluje się z bezpiecznego dojścia lub przy użyciu wskaźnika; nie wchodzi się do zasobnika. Emulsję ocenia się przez przeznaczony pomiar, bez otwierania zbiornika pod ciśnieniem lub w niebezpiecznej temperaturze.

Zapas porównuje się z zakresem naprawy, a rodzaj kruszywa i emulsji z technologią. Sprawdza się możliwość podawania: zawieszenie materiału lub niedrożność może wystąpić mimo widocznego napełnienia. Uzupełnianie uzgadnia się przy zatrzymanych niebezpiecznych ruchach, zachowując dopuszczoną pojemność i czystość materiałów.

W instrukcji maszyny i wymaganiach stanowiska sprawdza się, czy oraz jaka gaśnica jest wymagana. Jeżeli tak, wskazuje się miejsce zamocowania i ocenia łatwy dostęp, zabezpieczenie przed wypadnięciem, czytelną instrukcję, plombę oraz widoczne uszkodzenia.

Termin następnej obsługi lub ważności odczytuje się z właściwego oznaczenia. Wskaźnik ciśnienia, jeżeli występuje, jest dodatkową kontrolą stanu i nie zastępuje terminu przeglądu. Brak, uszkodzenie lub przekroczony termin zgłasza się do uzupełnienia wyposażenia. Nie uruchamia się gaśnicy próbnie w ramach codziennych oględzin.

Maszynę oczyszcza się z materiału mogącego spaść na drogę. Osprzęt, wysięgniki, podpory i wystające elementy ustawia się w położeniu przewidzianym do jazdy, blokuje i sprawdza skrajnię. Napęd roboczy wyłącza się, jeżeli wymaga tego konfiguracja przejazdowa.

Sprawdza się hamulce, układ kierowniczy, oświetlenie, sygnalizację, widoczność i zabezpieczenie luźnego wyposażenia. Samo złożenie osprzętu nie oznacza dopuszczenia każdej maszyny do drogi publicznej: sposób transportu, wymagania pojazdu i trasy należy potwierdzić przed wyjazdem. Na placu przestrzega się wyznaczonej organizacji ruchu i ograniczeń prędkości.

Najpierw wybiera się trzy czytelne oznaczenia na egzemplarzu albo w jego instrukcji. Dla każdego wskazuje się miejsce i element, którego dotyczy, oraz znaczenie według legendy. Sam opis koloru i kształtu nie wyjaśnia sposobu postępowania.

Przykładowo znak ruchomego mechanizmu wymaga pozostania poza strefą pochwycenia, znak gorącej powierzchni - unikania dotyku i ostygnięcia przed obsługą, a znak wyłączenia przed konserwacją - zatrzymania i zabezpieczenia napędu. Wybiera się tylko symbole rzeczywiście dostępne, a nie zakłada ich obecności. Nieczytelne oznaczenie zgłasza się do odtworzenia.

Po zabezpieczeniu ruchu wyznacza się granice naprawy dochodzące do zdrowej nawierzchni oraz sprawdza głębokość i uzbrojenie. Wykonuje się mechaniczne obcięcie odpowiednią przecinarką lub frezarką, usuwa materiał i czyści dno oraz krawędzie. Nie pozostawia się luźnych fragmentów ani wody przeszkadzającej przyczepności.

Przygotowane powierzchnie pokrywa się lepiszczem lub materiałem łączącym wymaganym przez wybraną technologię. Remonter podaje materiał naprawczy w odpowiedniej ilości, odtwarzając profil. W wariancie MMA układa się i zagęszcza warstwę odpowiednim sprzętem, a w innym systemie stosuje się jego przewidziane zakończenie. Ocenia się wypełnienie, styk, równość i gotowość do ruchu; natrysk bez obcinania stanowi odrębny wariant zadania.

Po zabezpieczeniu odcinka ocenia się ubytek i przydatność metody powierzchniowej. Sprawdza się zapasy, dyszę, przewody oraz ustawienie ramienia remontera. Strumień powietrza usuwa luźny materiał i wodę, z kierunkiem wyrzutu od osób, pojazdów i otoczenia.

W cyklu natryskowym zwilża się naprawiane miejsce emulsją, następnie wypełnia grysami powleczonymi emulsją i kończy przewidzianą posypką suchym kruszywem. Operator utrzymuje kontrolę nad dyszą i profilem, bez nadmiernego nasypu. Na końcu ocenia się wypełnienie i zabezpiecza miejsce do czasu możliwości ruchu; dawkowanie i frakcje wynikają z technologii urządzenia.

Stanowisko zabezpiecza się przed ruchem i obecnością osób w zasięgu wyrzutu. Sprawdza się mocowanie przewodu i dyszy, dostępne sterowanie oraz ochronę oczu i słuchu. Dyszę kieruje się na ubytek z bezpiecznej pozycji, a nie na ludzi, pojazdy lub niezabezpieczone przejście.

Uruchamia się właściwy tryb powietrza i prowadzi strumień kolejno po całym dnie oraz krawędziach, wyprowadzając luźny materiał poza obszar naprawy w kontrolowane miejsce. Nie dotyka się dyszą części ciała. Po wyłączeniu ocenia się czystość i pozostałą wilgoć; zabrudzone lub mokre miejsce wymaga dalszego przygotowania zamiast przykrycia emulsją.

Pozostałości kruszywa lub emulsji mogą wymagać przewidzianej metody oczyszczania. Nie należy oceniać drożności przez kontakt ciała ze strumieniem.

Przed dostępem do połączeń uwzględnia się energię i ciśnienie w instalacji. Środek czyszczący oraz miejsce zagospodarowania pozostałości muszą odpowiadać instrukcji i organizacji pracy.