Металеві будівельно-монтажні риштування - монтаж і демонтаж

Przygotowuje się pomosty i zabezpieczenia stanowisk, wyznacza strefę pod transportem oraz ustala sygnały. Elementy dobiera się tak, aby ciężar i kształt pozwalały na bezpieczny ręczny przekaz. Nie przeciąża się pomostów stosami części i nie wyciąga ciała poza zabezpieczone stanowisko.

Element przenosi się kontrolowanie, utrzymując kontakt między osobami; przekazujący zwalnia go dopiero po potwierdzeniu przejęcia. Odbiorca odkłada część w stabilnym miejscu, z dala od krawędzi i drogi komunikacji. Gdy wysokość, masa lub gabaryt przekraczają dopuszczony sposób ręczny, dobiera się przewidziany transport mechaniczny. Nie zrzuca się elementów podczas demontażu.

Sprawdza się nośność, wyrównanie i odwodnienie podłoża oraz dobiera podkłady. Z instrukcji lub projektu odczytuje się odległość od obiektu, rozstaw osi i układ pól. Do wyznaczania rozstawu mogą służyć elementy systemowe, ale nie zastępują wymiarów projektu.

Podstawki ustawia się centralnie na podkładach w wyznaczonych osiach, zaczynając poziomowanie od warunków terenowych, w tym najwyższego punktu. Zakłada się pierwsze elementy i kontroluje poziom, pion oraz przekątne. Nie kompensuje się dowolnej nierówności nadmiernym wykręceniem śruby ani przypadkowymi luźnymi cegłami. Wynik ma zapewnić stabilne oparcie całej konstrukcji.

Na rusztowaniu wskazuje się pomost, poręcz główną, pośrednią i krawężnik, zabezpieczenia boków oraz dostęp komunikacyjny z zamykanymi włazami, jeśli występują. Sprawdza się ciągłość ochrony krawędzi i pewne zamocowanie elementów. Siatka nie zastępuje brakującej balustrady.

Dodatkowo według projektu mogą być wymagane daszki, siatki lub wydzielona strefa przy obiekcie. Ich montaż może zwiększać obciążenie wiatrem, dlatego nie traktuje się go jako dowolnego dodatku. Ocena obejmuje przeznaczenie, kompletność i działanie każdego elementu oraz zachowanie bezpiecznej komunikacji.

Wskazaną część rozpoznaje się jako ramę, stojak, stężenie, pomost, podstawę lub łącznik i porównuje z instrukcją systemu. Oględziny obejmują geometrię, spoiny, korozję, zaczepy, gwinty, zamki i zabezpieczenia. W pomostach ocenia się także powierzchnię nośną, rozwarstwienie i ubytki, zależnie od materiału.

Pęknięcia, trwałe odkształcenia, istotne ubytki przekroju, niesprawne zamknięcia lub uszkodzenia pomostu wykluczają element według kryteriów systemu. Wątpliwe części oznacza się i odkłada poza materiał do montażu. Nie prostuje się ich ani nie spawa przypadkowo na budowie, a zgodność wymiaru nie uprawnia do mieszania niezatwierdzonych systemów.

Wskazuje się kotew, podłoże i kierunek działania siły. Dobiera się przyrząd o właściwym zakresie, sprawdza jego stan oraz wymagane potwierdzenie dokładności. Stanowisko przygotowuje się tak, aby reakcja przyrządu nie fałszowała wyniku i nie uszkadzała ocenianego zakotwienia.

Przyrząd mocuje się do wskazanego elementu zgodnie z jego instrukcją i stopniowo zadaje wymagane obciążenie, obserwując odczyt, przemieszczenie oraz stan podłoża. Wynik zapisuje się z identyfikacją punktu i ocenia według projektu oraz procedury badania. Nie przyjmuje się jednego progu dla wszystkich kotew; w rusztowaniu wolnostojącym zadanie realizuje się na przygotowanym stanowisku, a nie przez fikcyjne kotwienie samego rusztowania.

W instrukcji rusztowania lub projekcie wskazuje się elementy dopuszczone do wpięcia zatrzaśnika. Weryfikuje się, czy element jest prawidłowo zamontowany, połączony ze stabilną częścią konstrukcji i nie będzie usuwany podczas czynności. Przypadkowa poręcz lub rura nie staje się punktem kotwiczenia tylko dlatego, że mieści zatrzaśnik.

Dobiera się położenie ograniczające wysokość spadania i ryzyko wahadła, a wolną przestrzeń porównuje z wymaganiami całego zestawu powstrzymującego spadanie. Zatrzaśnik ma się prawidłowo zamknąć i pracować zgodnie z przeznaczeniem. Jeśli nie ma bezpiecznego punktu, trzeba zastosować przewidziany inny system ochrony, zanim rozpocznie się montaż w ekspozycji na upadek.

Z dokumentacji odczytuje się konfigurację, obciążenia, rozstaw, stężenia, kotwy, dojścia i ochrony. Wyznacza się strefę, sprawdza pogodę i podłoże oraz segreguje sprawne elementy. Po ustawieniu podstaw i pierwszego poziomu kontroluje się geometrię, montuje pomosty i wymagane zabezpieczenia, a następne poziomy wykonuje w kolejności systemu, bez wyprzedzania kotwienia lub stężeń.

Po montażu sprawdza się kompletność, pion, poziom, połączenia, zakotwienie, komunikację i zabezpieczenia. Użytkowanie wymaga odbioru przez uprawnioną osobę, a nie samego zakończenia ćwiczenia. Demontaż poprzedza kontrola stanu i usunięcie obciążeń; prowadzi się go w określonej odwrotnej kolejności, nie usuwając przedwcześnie kotew, stężeń i ochron pozostającej części. Elementy opuszcza się kontrolowanie, segreguje i składuje bez rzucania.